Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w m. st. Warszawie przebuduje obiekty na terenie SUW Filtry
Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w m. st. Warszawie ogłosiło przetarg nieograniczony na wykonanie specjalistycznych prac budowlanych na terenie historycznego kompleksu wodociągowego. Planowana inwestycja obejmuje przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania dwóch obiektów zlokalizowanych na terenie SUW Filtry, działających w ramach Zakładu Centralnego przy ulicy Koszykowej 81 w stołecznej dzielnicy Ochota. Realizacja tego projektu stanowić będzie istotne przedsięwzięcie z pogranicza rewitalizacji zabytków i nowoczesnego budownictwa komunalnego, mające na celu dostosowanie historycznej infrastruktury do bieżących potrzeb operacyjnych przedsiębiorstwa.
Harmonogram i założenia przetargowe
Zgodnie z informacjami opublikowanymi w biuletynach zamówień oraz na platformach zakupowych, postępowanie o numerze referencyjnym 01471/WS/PW/PZP-DRZ-WRI/B/2026 prowadzone jest w trybie przetargu nieograniczonego i zostało podzielone na zadania. Firmy z branży budowlanej, posiadające odpowiednie doświadczenie w pracy z obiektami objętymi nadzorem konserwatorskim, mogą składać oferty do 2 października 2026 roku.
Przedmiotem zamówienia jest nie tylko odtworzenie i zabezpieczenie struktury budynków, ale przede wszystkim zmiana ich dotychczasowego sposobu użytkowania. Tego typu adaptacje w architekturze poprzemysłowej często wiążą się z przekształceniem dawnych przestrzeni technologicznych lub magazynowych w nowoczesne obiekty biurowe, laboratoria lub zaplecza techniczne, które są niezbędne do efektywnego zarządzania rozrastającą się siecią wodociągową. Z uwagi na fakt, że obszar stacji to unikalny w skali Europy zabytek inżynierii, każdy etap prac musi uzyskać aprobatę odpowiednich organów ochrony dziedzictwa.
Dziedzictwo Lindleyów a wyzwania modernizacyjne
Kompleks zlokalizowany przy ulicy Koszykowej, powszechnie znany jako Filtry Lindleya, to obiekt o unikalnym znaczeniu historycznym. Uruchomiony w 1886 roku według projektu Williama Lindleya i jego syna Williama Heerleina Lindleya, do dziś stanowi serce warszawskiego systemu wodociągowego. W 2012 roku cały zespół stacji został uznany za Pomnik Historii decyzją Prezydenta RP. Status ten nakłada na inwestora obowiązek niezwykle rygorystycznego podejścia do wszelkich ingerencji budowlanych.
Wszelkie prace muszą być projektowane z uwzględnieniem konieczności zachowania oryginalnej formy architektonicznej, w tym charakterystycznych ceglanych elewacji, detali historycznych oraz unikalnego układu przestrzennego. Nowoczesne instalacje, niezbędne do funkcjonowania zaadaptowanych budynków, muszą zostać wkomponowane w sposób bezkolizyjny z tkanką zabytkową. Wymaga to od potencjalnych wykonawców wykorzystania zaawansowanych technik budowlanych oraz materiałów, które w żaden sposób nie naruszą autentyzmu obiektu.
Ciągłość inwestycyjna na terenie Zakładu Centralnego
Zapowiedziana przebudowa dwóch obiektów to kolejny etap wieloletniego programu unowocześniania Zakładu Centralnego. Mimo historycznego charakteru, SUW Filtry pozostaje w pełni aktywnym i stale modernizowanym zakładem produkcji wody, który zaopatruje w nią centralne dzielnice miasta. W minionych dekadach zrealizowano tu szereg strategicznych wdrożeń poprawiających jakość procesów.
W 2010 roku, w miejscu wyłączonej z eksploatacji siódmej grupy filtrów piaskowych, uruchomiono nowoczesną stację ozonowania pośredniego i filtrów węglowych. Inwestycja ta radykalnie zmieniła technologię uzdatniania, pozwalając na znaczne zredukowanie stosowania dwutlenku chloru, co bezpośrednio wpłynęło na poprawę parametrów fizykochemicznych oraz walorów smakowych wody dostarczanej mieszkańcom. Z kolei w latach 2013–2015 sfinalizowano kompleksową modernizację drugiego ciągu technologicznego. Zwiększyło to bezpieczeństwo produkcji, ustabilizowało procesy z zakresu inżynierii sanitarnej oraz zoptymalizowało koszty operacyjne całego układu produkcyjnego.
Inwestycje w podziemną sieć dystrybucyjną
Rozwój infrastruktury kubaturowej na terenie stacji uzdatniania to tylko jeden z filarów działalności inwestycyjnej spółki. Równolegle prowadzone są rozległe programy modernizacyjne w zakresie sieci dystrybucyjnej, ukierunkowane na ograniczanie strat wody oraz podnoszenie niezawodności dostaw. Część z tych prac obejmuje wdrażanie nowoczesnych systemów telemetrycznych i kontrolnych. Jak niedawno informowano, w ramach tych działań MPWiK Warszawa zmodernizuje punkty pomiarowe zlokalizowane na głównych magistralach wodociągowych oplatających stolicę. Precyzyjny monitoring strefowy pozwala na natychmiastową detekcję nieszczelności i zarządzanie ciśnieniem w układzie zamkniętym.
Spółka sukcesywnie eliminuje również wyeksploatowane odcinki rur, minimalizując przy tym uciążliwości dla ruchu drogowego poprzez stosowanie technologii bezwykopowych. Przykładem takich działań są inwestycje na południu miasta, gdzie MPWiK w m. st. Warszawie wymieni sieć wodociągową opierając się na metodzie krakingu statycznego. Technologia ta polega na kruszeniu starej rury pod ziemią przy jednoczesnym wciąganiu w jej miejsce nowego przewodu o tych samych lub większych parametrach przepustowych. Identyczne standardy realizacyjne przyjęto dla innych dzielnic – po prawej stronie Wisły Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w m. st. Warszawie wykorzysta dokładnie ten sam kraking statyczny do odnowy wytypowanych, najstarszych fragmentów lokalnej sieci wodociągowej, podnosząc tym samym bezpieczeństwo dostaw wody dla tysięcy odbiorców.
Znaczenie przebudowy dla funkcjonalności zakładu
Obecny przetarg na przebudowę budynków przy ulicy Koszykowej jest spójny z wielotorową strategią warszawskich wodociągów, obejmującą zarówno ochronę materialnego dziedzictwa przemysłowego, jak i wdrażanie nowoczesnych rozwiązań administracyjno-technicznych. Skuteczna adaptacja starych przestrzeni do nowych ról pozwoli zoptymalizować procesy zarządcze na terenie całego Zakładu Centralnego. Przed przyszłym wykonawcą, którego wyłoni zaplanowane na październik rozstrzygnięcie ofert, stoi zatem odpowiedzialne wyzwanie inżynieryjne, wymagające perfekcyjnego zbalansowania potrzeb nowoczesnego przedsiębiorstwa komunalnego z rygorystycznymi wymaganiami konserwatorskimi, chroniącymi najcenniejsze zabytki inżynierii sanitarnej w mieście.
