Gruntowna modernizacja przestrzeni, jaką jest Sala Kongresowa w stolicy, wkracza w fazę intensywnych robót budowlanych
Zabytkowa Sala Kongresowa, będąca najbardziej reprezentacyjną i ikoniczną przestrzenią koncertową zlokalizowaną w budynku, którym jest Pałac Kultury i Nauki, od dłuższego czasu przechodzi jedną z najdroższych i najtrudniejszych renowacji w swojej historii. Z tego powodu Warszawa, stanowiąca kluczowy punkt na mapie wydarzeń kulturalnych w regionie, od lat cierpi na dotkliwy brak dużej sceny o takiej kubaturze i prestiżu. Prace, na które stolica czeka z rosnącym zniecierpliwieniem, nareszcie postępują dzięki przełamaniu długotrwałego impasu decyzyjnego, wprowadzając gmach w nową erę technologiczną z absolutnym poszanowaniem jego zabytkowej wartości.
Zakończenie wieloletniego impasu i wyłonienie generalnego wykonawcy
Kluczowym krokiem umożliwiającym postęp szeroko zakrojonych prac na placu budowy było pomyślne zamknięcie zawiłej procedury zamówienia publicznego, którego szczegóły i warunki były szeroko omawiane w branży. Zamówienie na bycie generalnym wykonawcą trafiło w ręce wyspecjalizowanego konsorcjum firm. We wrześniu 2023 roku uznano, że najkorzystniejszą i najbardziej miarodajną ofertę, spełniającą niezwykle wysokie wymagania konserwatorskie, przedstawiła spółka Adamietz Warszawa Sp. z o.o., która wystąpiła w przetargu jako lider operacji. Jako jej bezpośredni partner, do konsorcjum weszła spółka Adamietz Sp. z o.o. Zwycięzcy wyprzedzili w wyścigu o ten prestiżowy, stołeczny kontrakt inne znane na polskim rynku budowlanym podmioty. Swoje wyceny składały także firmy Doraco oraz Control Process, lecz ostatecznie ich oferty okazały się niespełniające kryteriów formalnych bądź zyskały wyraźnie niższą ogólną notę, zostając w następstwie formalnie odrzucone. Oficjalna umowa z wykonawcą na finalizację prac została bezpowrotnie przypieczętowana w listopadzie 2023 roku.
Od 45 mln zł do blisko 478 mln zł – trudna historia finansowa obiektu
Wielu komentatorów i ekspertów budowlanych zgodnie podkreśla, że najnowsza historia remontu głównej audytoryjnej przestrzeni kongresowej jest wręcz namacalnym przykładem ryzyka wkomponowanego w renowację gmachów zabytkowych. Cały proces planistyczny i analityczny nabrał rygoru jeszcze w 2014 roku. Pierwotne oceny z tego czasu, opierające się na ówczesnych szacunkach oraz cenach rynku, zamykały przewidywany koszt inwestycji w relatywnie niskiej kwocie wynoszącej blisko 45 mln zł. Czas jednak drastycznie obnażył wady tego pierwotnego audytu.
W toku pierwszych, rutynowych działań demontażowych natrafiono na gigantyczne nagromadzenie niewidocznego wcześniej azbestu. Procedura wysoce wyspecjalizowanej, powolnej i kosztownej dekontaminacji skrajnie obciążyła projekt. Sytuację u progu katastrofy dopełniła głośna upadłość podmiotu będącego poprzednim wykonawcą. Trzeba było także opracować zupełnie nową, bardziej kompleksową dokumentację architektoniczno-inżynieryjną, godzącą bezpieczeństwo z ochroną zabytkowej tkanki obiektu. Współczesny kosztorys operacyjny, wzbogacony o szalejącą na rynkach budowlanych inflację oraz dramatycznie poszerzony zakres wymaganych ingerencji infrastrukturalnych, osiągnął aktualny poziom szacowany na prawie 478 mln zł. Suma ta ma zabezpieczyć kompletną i bezpieczną przebudowę, zgodną ze sztuką inżynierską lat dwudziestych XXI wieku.
Sześć kondygnacji i spektakularne wyposażenie technologiczne
Zakres robót wykonywanych przez obecnego generalnego wykonawcę cechuje niewyobrażalny wręcz rozmach, ponieważ prace remontowo-instalacyjne obejmują aż sześć kondygnacji głównej struktury Pałacu. Przede wszystkim potężna, historyczna sala widowiskowa doczeka się montażu precyzyjnie wykonanych, niemal 2600 nowych foteli. To przełoży się bezpośrednio na komfort zgromadzenia liczącej ok. 2,2–2,5 tys. widzów widowni, z zachowaniem obowiązujących obecnie zasad ewakuacyjnych. Należyty układ rzędów, przy uwzględnieniu odświeżonego designu, zachowa oryginalny sznyt sali, lecz całkowicie przedefiniuje jej współczesne brzmienie i wygodę.
Zarządcy zadbali też o zlikwidowanie niesławnego problemu ograniczonej przepustowości infrastruktury sanitarnej, dotykającego widzów w czasie masowych imprez. Oprócz pełnej przebudowy korytarzy projekt zakłada bowiem oddanie do dyspozycji aż 168 nowoczesnych toalet. Gigantycznej poprawie ulegnie logistyczne środowisko artystów — powiększone sekcje zakulisowe docelowo zaoferują zaawansowaną sieć obejmującą aż 75 garderób, zdolnych do obsłużenia najbardziej rozbudowanych i wymagających produkcji artystycznych na świecie.
Ponadto instalowane są wprost innowacyjne układy elektroakustyczne, oświetleniowe oraz niezwykle rozbudowana, współczesna mechanika sceniczna. Największym wyzwaniem inżynieryjnym całego zadania pozostaje jednoczesne powiązanie tej surowej aparatury estradowej z pełnym dostosowaniem obiektu do rygorystycznych potrzeb osób z niepełnosprawnościami oraz z nowymi wytycznymi ochrony przeciwpożarowej, tak, aby cała instalacja mogła harmonijnie funkcjonować w obrębie zarejestrowanego zabytku.
Planowany finał robót w 2026 i wielkie otwarcie dwa lata później
Tak znaczny zakres inwazyjnych z punktu widzenia budowlanego prac narzuca rozciągnięty w czasie, skomplikowany logistycznie harmonogram postępowań ujętych w podpisanej umowie. Plan przewiduje, że twarde prace budowlane, architektoniczne renowacje wykończeniowe i pełny montaż instalacji technologicznych doczekają się ostatecznego finału pod koniec 2026 roku.
Wyznaczenie owej daty nie będzie jednak tożsame z udostępnieniem sali spragnionej publice i komercyjnym promotorom eventowym. Kolejny, zaplanowany na kilkanaście miesięcy etap, przeznaczono na systematyczne rozruchy mechaniki, żmudne strojenie specjalistycznych krzywych elektroakustyki oraz liczne procesy odbiorcze z udziałem powołanych w tym celu służb konserwatorskich, państwowych i miejskich. Otwarcie podwojów tej niesamowitej inwestycji dla widzów ze stolicy przewidywane jest według założeń na połowę 2028 roku, kiedy obiekt ponownie stanie się dumą całej areny muzyczno-kongresowej w tej części globu.
